Ja hoor... het weekend staat weer voor de deur. ☀️
Deze week houd ik het bewust wat korter. Met dit warme weer heb je waarschijnlijk wel iets beters te doen dan tien minuten naar een nieuwsbrief te staren.
Veel lees plezier en een fijn weekend.
Papa was deze week de baas.
Sterk (mijn zoon) dacht daar anders over.
Afgelopen week was mama voor haar werk in Duitsland. Dat betekende dat Sterk en ik er een weekje alleen voor stonden. Party time. 😉
Sterk at vooral wat papa at, we waren bijna iedere dag buiten en 's nachts bouwden we af en toe een klein feestje. Al moet ik eerlijk zeggen dat vooral Sterk daarin het voortouw nam.
Halverwege de week betrapte ik mezelf op een gedachte die waarschijnlijk iedere vader wel eens heeft:
Doe ik het eigenlijk wel goed?
Want laten we eerlijk zijn. We brengen de kleine misschien allemaal weleens iets te laat naar bed. We zijn twintig minuten aan het onderhandelen over tandenpoetsen, waarna de avond uiteindelijk eindigt in een O-soto-gari, gevolgd door een stevige houdgreep om die tandenborstel überhaupt in de buurt van een mond te krijgen.
Maar misschien draait het vaderschap helemaal niet om perfectie.
Misschien gaat het er niet om of bedtijd precies om zeven uur was, of dat het bord helemaal leeg is gegeten, omdat we dan denken dat de kleine beter slaapt.
Misschien gaat het erom dat je er bent. Dat je samen de dag afsluit. Dat hij zelf de pagina van het boekje al omslaat terwijl jij nog midden in je verhaal zit.
Uiteindelijk gaat het erom dat je allebei moe, maar tevreden in bed ligt. En dat je een paar uur later, wanneer er ineens een klein stemmetje naast je bed staat, zonder te mopperen weer opstaat.
Omdat de plicht roept. Met een glimlach.